Dzień dobry, Moniko.
W dzisiejszych czasach naprawdę trudno być sobą. Często nie wiemy nawet, jak odnaleźć tę nagłębiej ukrytą prawdę. Nie dlatego, że zatraciliśmy zdolność do szczerości wobec siebie. Raczej dlatego, że żyjemy w rzeczywistości, która nieustannie odwraca naszą uwagę od nas samych, podsuwając co rusz nowe wzorce „warte naśladowania”.
Pułapka porównań
Wystarczy chwila w mediach społecznościowych, by zacząć kwestionować wszystko, co robimy. Ktoś właśnie wyjechał na niesamowite wakacje, ktoś inny został zaproszony do ważnego projektu, jeszcze ktoś zrealizował „coś wielkiego” — a my w tym czasie… jesteśmy sobą – ze wszystkimi swoimi wątpliwościami, słabościami, niedoskonałościami i popełnianymi błędami.
Porównujemy się z całym światem, bo mamy taką możliwość. Zapominamy jednak, że – po pierwsze – widzimy tylko to, co do naszej internetowej bańki wpuszczą coraz doskonalsze algorytmy, po drugie – że to, co widzimy, to zaledwie wyidealizowany skrawek życia.
Wpadamy w pułapkę porównań. I choć doskonale wiemy, że porównujemy się z kreacjami innych ludzi, nie z ich prawdziwym życiem — brniemy dalej. Bo to ludzkie. I najczęściej silniejsze od nas.
Jeśli nie korzystasz z mediów społecznościowych lub używasz wyłącznie komunikatorów – jesteś w znacznie lepszej sytuacji. Ale i to nie uwalnia Cię od porównywania się z innymi, z wzorcami promowanymi we wszechobecnych reklamach, w filmach, serialach, radiu i telewizji.
Nie sposób uciec od rzeczywistości. Można jednak zagłębić się w siebie i dokonać takich wyborów, które uczynią nasze życie bardziej prawdziwym, bliższym temu, co nam w duszy gra.
Maski i stereotypy
Żyjemy w świecie, który jest ufundowany na stereotypach. Akceptuje tylko określone postawy, podejście, zachowanie. Chcąc nie chcąc zaczynamy więc grać. Nie dla sławy, nie z próżności. Dla przetrwania. Dla akceptacji. Dla uznania. Dla spokoju.
Zaczynamy zakładać maski. Nie po to, by kogoś oszukać, ale by się ochronić. Tworzymy wersję siebie, która lepiej się prezentuje, szybciej reaguje, mniej odczuwa. A potem wracamy do domu — i nie wiemy już, kto właściwie wszedł z nami do środka. Czy to wciąż ja? Czy może wersja mnie, która dziś dobrze wypadła, nikogo nie uraziła, spełniła oczekiwania i zdążyła na czas? A jeśli tak — to gdzie podziało się moje prawdziwe ja? To, które czasem się waha, czasem milczy, czasem nie chce brać udziału w całym tym teatrze?
W oczekiwaniu na siebie
Powoli zaczynamy czuć zmęczenie, które nie ustępuje. Nie tylko to fizyczne, ale głębsze — egzystencjalne. Zmęczenie graniem, dopasowywaniem się. Tłumieniem głosu, który mówi: „to nie moje”, „to nie ja”, „tak nie chcę”.
Bo im dłużej trwamy w tej roli, tym trudniej ją porzucić. A im bardziej jesteśmy oklaskiwani za wersję siebie, która nie jest prawdziwa — tym bardziej boimy się pokazać tę, która czuje, myśli, i potrzebuje czegoś zupełnie innego.
To moment, w którym autentyczność przestaje być wyborem. Staje się koniecznością. Dla zdrowia. Dla życia. Z potrzeby odzyskania siebie.
Ile to kosztuje?
Cena, którą trzeba zapłacić za zdjęcie maski, nie jest niska. Bo odsłonięcie się — choć wyzwalające — oznacza także wystawienie się na ocenę. Na krytykę. Na odrzucenie. Na niezrozumienie, które potrafi boleć bardziej niż jawna niechęć.
Autentyczność wymaga odwagi. Ale przede wszystkim — wymaga zgody na to, że nie zawsze będziemy lubiani. Że nie każdemu się spodoba to, co mówimy, jak wyglądamy, jak działamy. Że nie będziemy „dla wszystkich”.
To jedno z najtrudniejszych doświadczeń dla osoby, która z natury jest wrażliwa na innych. Która chce dobrze, zależy jej na zgodzie, harmonii, byciu akceptowanym. Nagle musisz przyjąć do wiadomości, że nawet jeśli komunikujesz prawdę łagodnie, z troską i namysłem — ktoś uzna ją za niewygodną. Nawet jeśli działasz uczciwie — ktoś uzna Twoje działania za zbyt bezpośrednie. Nawet jeśli jesteś sobą — ktoś uzna, że wolałby jednak kogoś innego.
Autentyczność nie chroni przed odrzuceniem. Ale chroni przed zdradą siebie.
I w tym właśnie tkwi jej siła. To nie zbroja. To nie strategia. To raczej powrót do źródła. Do naszych wartości, nawet jeśli – co naturalne – zmieniają się one w czasie.
Autentyczność, która przyciąga
Kiedy przestajemy próbować się przypodobać — zaczynamy przyciągać tych, którzy naprawdę nas potrzebują. Nie naszej fasady, ale nas. Prawdziwych nas.
Z czasem okazuje się, że ta trudna, kosztowna decyzja nie tylko uwalnia, ale też buduje siłę.
Jest coś paradoksalnego w tym, że dopiero wtedy, gdy przestajemy się starać „wypaść dobrze”, zaczynamy być naprawdę przekonujący. Bo to, co autentyczne, nie potrzebuje scenografii. Nie musi udowadniać swojej wartości. Jest. I wystarcza.
Oczywiście, nadal możemy zachowywać konwenanse, dbać o swoje zachowanie, sposób wysławiania się, wygląd i wiele innych spraw. Ale nie czynimy już tego myśląc wyłącznie o innych, pozostając więźniami własnych wyobrażeń o tym, co będzie zaakceptowane, a co zostanie odrzucone.
Ludzie wyczuwają prawdę szybciej, niż są w stanie ją nazwać. Intuicyjnie. Czasem jej nie rozumieją, czasem jej nie chcą. Ale niemal zawsze — tęsknią za nią. Bo w świecie zbudowanym z pozorów i oczekiwań, autentyczność działa jak powiew świeżego powietrza.
Autentyczność lidera
Dla lidera autentyczność to szczególne wyzwanie, ponieważ lider, chcąc nie chcąc, niesie na sobie ciężar wyobrażeń innych. Ma być opanowany, dostępny, przewidujący, odporny, a przy tym inspirujący i doskonale zorganizowany. Ma wiedzieć wcześniej, reagować szybciej, działać mądrzej. Po przyjęciu takiego założenia, zespół może łatwo zapomnieć, że stoi przed nim nie tylko lider, ale przede wszystkim drugi człowiek.
Rola, którą przyjmujemy jako liderzy, może stanowić dla nas pewną ramę, drogowskaz, dawać oparcie — i często rzeczywiście tak jest. Ułatwia orientację w sytuacji, porządkuje relacje, porządkuje nas samych. Ale jeśli zbyt długo i zbyt kurczowo trzymamy się tego, co „wypada”, co „trzeba”, co „musimy” — w końcu przestajemy rozróżniać, gdzie kończy się rola, a gdzie zaczyna człowiek. Stajemy się funkcją, stanowiskiem. Odpowiedzią na cudze potrzeby.
A przecież zespół ludzi świadomych i dojrzałych nie potrzebuje figury bez skazy. Potrzebuje Człowieka. Kogoś, kto myśli samodzielnie, ale potrafi przyznać się do niepewności. Kogoś, kto zna kierunek, ale nie udaje, że zna wszystkie odpowiedzi. Kogoś, kto umie powiedzieć: „Nie wiem. Muszę to przemyśleć.” To nie słabość tworzy dystans. To raczej udawanie, że jej nie ma, izoluje nas i wyczerpuje nasze siły.
Potrzeba nam więcej szczerości, bo to od niej zaczyna się zaufanie. A bez zaufania nie ma prawdziwego autorytetu. Są tylko pozory.
Zachowaj ostrożność
Wszystko co napisałem powyżej brzmi wyzwalająco i zapewne daje nadzieję na korzystną zmianę, zwłaszcza jeśli czyta to ktoś, kto utknął w wybranej lub narzuconej roli i czuje, że czas się z niej wydostać.
Trzeba jednak pamiętać, że otoczenie najczęściej widzi nas powierzchownie. Większość osób ocenia nas na podstawie naszej postawy, wyglądu, wyrazu twarzy, zachowań itp. Znacznie mniej z nich interesuje się nami głębiej, dociekając jakimi ludźmi jesteśmy poza naszą rolą, czy stanowiskiem.
Poszukując własnej autentyczności musimy liczyć się z niezrozumieniem zmian w naszej postawie, wyglądzie, zachowaniach, decyzjach. Możemy też jednak liczyć na to, że nasze zmiany zaczną przyciągać tych, którzy na nie czekali. W ogólnym rozrachunku bilans będzie pozytywny, dlatego że najważniejszą wartością jest powrót do siebie. Do naszej własnej prawdy. Nie mam wątpliwości, że obok osób niezadowolonych, pojawi się liczne grono tych, którzy tę zmianę docenią i za nią podążą.
Autentyczność to postawa, którą można — i trzeba — pielęgnować.
Ale by być autentycznym, trzeba najpierw wiedzieć, kim się jest. To nie banał. To pytanie, które warto stawiać sobie regularnie:
– Jakie są moje wartości?
– Co naprawdę chcę dawać światu?
– Czego potrzebuję — i czy umiem o to zadbać?
– Czego nie potrafię, nie chcę, nie udźwignę?
Wiele odpowiedzi poprowadzi nas do przeszłości — do dzieciństwa, do pierwszych relacji, do mechanizmów, które miały nas chronić. Ale dziś już nie muszą. Dziś możemy świadomie wybierać, co w naszym życiu zostanie, a na co nie ma w nim już miejsca.
I jak zawsze — by zacząć coś zmieniać, trzeba się zatrzymać.
Dlatego przygotowałem dla Ciebie kilka pytań, które pomogą spojrzeć na siebie z większą uwagą. Możesz je potraktować jak rozmowę z kimś, komu naprawdę na Tobie zależy.
👇 Znajdziesz je tutaj:
Pytania o autentyczność – PDF
Nie musisz odpowiadać na wszystkie pytania za pierwszym razem. Byłoby to dość trudne. Ale jeśli choć jedno pytanie poruszy w Tobie coś ważnego — to znaczy, że było warto.
Autentyczność to dla mnie ważny temat. Tym bardziej jestem ciekaw Twoich refleksji. A jeżeli uznasz, że moja dzisiejsza wiadomość mogłaby komuś pomóc, po prostu prześlij ją dalej.
Dodaj komentarz